Hakkı Yalçın

Kaybettik!

Çocukluğumda köstekli saatlere bakıp, aydınlık bir geleceği özlerdim.
Şimdi şiddete ve karanlığa kurulan saatlerde, o tertemiz maziyi özlüyorum.

***

Hiçbir takım tutmuyorum takım yıldızlarından başka!
Ama yıldızlar da masum değil artık. Herkesin göğsüne takılıyorlar!
Eskimiş ayları bile kırpıp kırpıp yıldız yapıyorlar.
Eski futbolcuları ve hakemleri yorumcu yaptıkları gibi.

***

Hiçbir şeyin zarafeti kalmadı artık. Gazeteciliğin de, yöneticiliğin de.
Futbolculuğun ve taraftarlığında...
Ne utançtır ki, hepimiz çıplağız!
Futbolun Elm Sokağı'da!

***

Ekranlardaki şiddet ajanları masum öyle mi?
Oysa kadavralara bile üşüşen solucanlar var.
Popüler olmak adına hiçbir şeyden utanmayanlar, adaletsizliğin en tehlikeli elemanlarıdır.
Taraftarın saldırganlığını sorgulayanlar, şiddetin asıl kaynağını, yani televizyonlara yerleştirdikleri ajanlarını alkışlıyorsa, kendilerini ele veriyorlar demektir.
Yarasaların üstlerini arasalar çocuklarımızın kanını bulurlar.
Elbette bu yaşıma kadar her şeyi gördüm de...
Para için ruhunu bu denli satan bir düzeni görmemiştim.

***

Saldırgan ve küfürbaz taraftarı da, bu saldırganlığın kökleştiğini de her takımda gördüm.
Eli bıçaklısını da eli şişelisini de...
Birbirini boğazlayan futbolcu resimlerine belki bin kez şahit oldum. "Benden olsun çamurdan olsun" zihniyetinin bizlerden neler çaldığını da gördüm.
O yüzden kardeşliği bir daha asla göremeyeceğimizi biliyorum.
Yine de, "saldırganlığın önünü kesmenin yolu adamlıktan geçer" demekle yükümlü hissediyorum kendimi.
Çünkü bu ülkede televizyonlardan önce, ezeli rakip taraftarlarının bile yan yana maç izlediğini de gördüm.
O yüzden şimdiki çocukların da hakkıydı. "Babalarının ve dedelerinin yaşadığı futbol düzenine sahip olmak."


***

Ben adam gibi kulüp başkanlarını, en çok 70'li yıllarda gördüm.
Nefret hummasıyla beslenen başkanları da, 2000'den sonra gördüm.
Şiddet konusunda deneyimli.
Centilmenlik konusunda acemi.
Düşmanlığı çoğaltmakla itibar görenleri ancak bizim gibi ülkelerde görebilirdim zaten.
Şehirler arası teröre davetiye bastırmanın bedelini kimbilir kimler ödeyecek.
Çocuklarımız bunlara emanet öyle mi?

***

Çocukluğumda yeni moda pantolonları giymeyi özlerdim.
Şimdi eski moda sevdaları özlüyorum.
Çünkü kaybettiklerimizi bir daha kazanamayacağımızı biliyorum artık.
Çocuklarımızı bile!